#SÁNDALO, Serendipia ou azar.

424055_4333889593355_10914606_n.jpg

Trouxen de Cuba moitos recordos e poucos obxectos que foron ficando na miña imaxinación coma chaves que abrían as portas e tendían pontes para chegar a comprender o corazón partido que caracteriza a quen emigraron desde mediados do século XIX, a terras americanas, das que a gran maioría nunca regresou, incorporándose a unha cidadanía diferente. Ese corazón partido converteuse, pasado o tempo, nun corazón multiplicado porque floreceu a mestizaxe, o intercambio intenso e frutífero que as galegas e galegos conseguiron cos pobos onde foron na procura de futuro e ficaron para se confundir coa paisaxe a paisanaxe.

Os recordos deron pé a unha novela que rematei de escribir hai, exactamente, un ano. Chámase Sándalo e nela acudo á ficción para contar feitos reais, na meirande parte dos casos, e ficcionar outros á miña conveniencia para enfiar os moitos puntos de encontro que eu  vexo entre as miñas dúas patrias: Cuba e Galicia.

 

77266278_10215968901043297_8324396366319058944_o.jpg

Quen queira saber deses recordos, sempre pode ler a novela se ten a paciencia e o tempo preciso, ou pode convidarme a unha tarde de café e conversa, onde irán saíndo nun desordenado desorde, semellante ao que traza o relato narrado. Daquela, deixo os recordos para a literatura e aproveitarei este foro para formular unha absurda hipótese que se basea na azarosa casualidade que se troca en causalidade cando a describo coa memoria deformante da que falaba Cunqueiro, contemporáneo de Carpentier e afeccionado, coma él, a ver marabillas na realidade ou a convertelas de xeito forzoso en algo máis semellante a ilusión que a verdade.

Quero falarlles, amigas e amigos, da chiripa. Esa palabra cubana que resulta filla da Serendipia, ou o que é o mesmo, achados ou descubrimentos afortunados e inesperados; as veces accidentes, casualidades e coincidencias. Chiripa e Serendipia son palabras máxicas que nos permiten entrar no mundo das experiencias inesperadas, e tal vez, desexadas. Precisamente, aquelas situacións inesperadas que poden facer que a nosa vida cambie de súpeto e por completo. Ou aqueles pensamentos que simultaneamente asaltan a investigadores que procuran un descubrimento científico, ou relatos de ficción que se lles ocorren por igual a autores residentes nas antípodas… ou esa chegada casual que agora podemos ter a algo que non buscábamos, pero que nos resultou de inmensa fortuna, navegando por internet. O inesperado é o que cambia a vida, xa se dixo.  O dicionario da RAE acolleu o termo serendipia na súa 23 edición e o define como achado valioso que acontece de xeito accidental ou casual.

Eu trouxen de Cuba moi poucos obxectos, como xa dixen, pero non lles din o valor de serendipia que tiñan até esta altura da miña vida, cando sentín que era chegado o tempo de ordenar a miña memoria remota para non resultar unha vella perdida nunha infancia que non procurara recuperar. A medida que envellecemos volvemos máis a nenez e queremos recuperar recendos, sensacións, imaxes e experiencias que configuraron a nosa personalidade nas etapas máis cedas da nosa vida. Con este punto de partida naceu a idea de escribir Sándalo. Foi nunha tarde de primavera, regresando da miña estadía en Arxentina onde vivín entre 2007 e 2009. Ao entrar na miña casa de Vigo recoñecín no andel dunha libraría, unha caixiña de cor negra e tallada delicadamente, de madeira de Sándalo, que viñera nas miñas maletas. Funme canda ela, abrina, e o recendo da madeira da árbore sagrada, encheume a pituitaria, chegou ao hipotálamo e segregou un mandato do que non puiden fuxir até que o cumprín. En Arxentina vivín unha experiencia inesquecible de comuñón e comprensión das historias da emigración. Alí entendín que eu era unha deles. Que a miña historia persoal era o capítulo dunha historia colectiva e que nunca reparara niso. Foi escoitando a tantas mulleres e homes o relato da perda dunha parte da súa vida ou da dos seus antepasados, que a miña se me fixo evidente, e cando aquela etapa rematou, a caixa de sándalo avisoume de que xa podía mirar cara atrás sen medo a traumas ou sufrimento, pois que non estaba soa.

 

75349000_10215968894963145_5716123922152292352_o.jpg

O curioso é que nese ano de 2009 fixen un guión do que pensaba que debía escribir: a historia dunha saga familiar de emigrantes e a súa coincidencia con tempos históricos relevantes para a miña maneira de entender a Historia con maiúsculas de quen tivemos algunha vez o corazón partido por termos dúas patrias. Os papeis nos que se debuxaban as personaxes e os tempos perdéronse nunha nova mudanza que tiven de facer a Madrid, e moitas veces tentei atopalos sen éxito. Unha casualidade quixo que os atopase noutro lugar máxico: O outro obxecto prezado que viñera comigo desde Cuba, unha edición de La Edad de Oro, de José Martí, encadernada amorosamente con fermosas ilustracións, que tiña na primeira páxina o seguinte texto: O meu nome, e debaixo, Primeiro premio do concurso de composición. Curso 1961/62. Instituto Reinel Páez. La Habana. Cuba.

Deixara as notas dentro dunha obra que marcou a miña formación de xeito indeleble e que andei a buscar, até atopala, agachada nunha morea de libros de temática cubana que vou coleccionando desde hai anos. O curioso é que o buscaba porque en outubro de  2019 se fan 130 anos da súa aparición. Naquel intre, movíame o interese en revisar a publicación da precursora revista infanto-xuvenil, por ver de facer unha reedición comentada e traducida con tal motivo. O azar quixo levarme por un carreiro diferente para chegar ao mesmo destino. Escribir sobre a relación profunda que teño con Cuba. O proxecto de La Edad de Oro está en marcha, xa o veremos culminado o ano próximo, e polo medio, cousas veredes, o arrecendo do Sándalo e a maxia dun libro con follas que se desfán coma fariña polo paso dos anos, disparou unha escrita que foi, sobre todo terapéutica. Para que non me quedasen dúbidas da conspiración que se cernía sobre min, ese mesmo ano coincidín sentada a carón dun meu querido amigo, Anxo Tarrío, recuperado dunha seria doenza, con quen lembramos un consello que me dera ao pouco de nos coñecer, sendo uns mozos e formabamos parte da equipa que creou os Premios da Crítica en 1978. Eu falaba tanto de Cuba, daquela, que me retou a escribir a miña experiencia como nena emigrante, e o recordamos mentres compartíamos o xantar. Iso foi en novembro de 2017. A novela foi entregada en novembro de 2018. E en novembro de 2019 estamos aquí, falando disto, así coma quen non quere a cousa, por casualidade. Ou porque si. Porque ten que ser.

 

73515751_10215968900363280_7894450447564406784_o.jpg

Daquela, coa vosa licenza, vou compartir algúns recordos tamén que non forman parte da novela e que marcan coincidencias ben simpáticas, ou cando menos, curiosas.

Sendo eu unha meniña de cinco anos, comecei ir a escola. Miña nai xa me aprendera a ler e facer garabatos que querían ser letras, pero a primeira vez que pisei unha aula, quedoume gravada para sempre. Foi no Colexio Instituto América Arias que estaba situado na Calzada del Cerro, nunha zona da Habana que durante o século XIX e primeiras décadas do XX aloxou a moitos inmigrantes de orixe galega. A persoa que lle daba nome ao Instituto, América Arias, fora unha enfermeira que pasou a historia como patriota por participar nas guerras de independencia, onde chegou a acadar o grao de capitana do Exército Libertador. Nacera en Sancti Spíritus mediado o século XIX e finou en- La Habana en 1935. Casou cun combatente que chegaría a Comandante loitando contra o exército español. Ela destacou como confidente dos mambises, atendendo aos feridos e coidando das súas familias. O seu home chegou a ser presidente da Cuba independente en 1905 e a súa figura é lembrada con recoñecemento e afecto polo pobo cubano. De feito, América Arias se chama un dos mellores hospitais obstétricos de Cuba. Pouco antes de ela morrer, a fins da década dos 20, nace na Habana unha revista fundada e editada por mulleres, por iniciativa de Clara Moreda Luis, que se chamou América como homenaxe a América Arias que foi a súa directora de honra, anticipándose a eclosión de revistas femininas que foron aparecendo posteriormente.

Dirán vostedes que a que ven reparar nesta muller. Eu penso que ela representa moi ben a pegada que a ética do nacionalismo cubano deixou en min, e me serve como referencia inicial dunha serie de personaxes e feitos históricos cubanos que se replican, coma nun espello, con outros de Galicia. A vida de América Arias se nos contaba no colexio e se nos puña como exemplo ao alumnado. Así que foi unha muller a primeira referencia que teño de alguén que serviu á súa patria e ao seu pobo. Curiosamente, combatendo a miña patria e ao meu pobo, que na Historia de Cuba, estaban no bando contrario, no oprobioso, no que nutría as fileiras do exército, e que moito máis remotamente, tomou parte na conquista e colonización das terras do novo mundo, do que Cuba foi, durante catro séculos, a xoia da Coroa, e nunca mellor dito.

Ao mesmo tempo que medraba en min a admiración por unha capitana do exército mambí, medraba tamén o conflito por sentirme parte dos que queimaron nunha fogueira inquisitorial ao caudillo taíno, Hatuey, durante os primeiros anos da conquista. A imaxe dun home de pel escura e rostro de trazos finos, co cabelo atado no cumio da cabeza, deslizándose, liso, cara aos ombreiros, cravado nun esteo enriba dunha pira e rexeitando bicar o crucifixo que un frade lle ofrecía, quedou tamén gravada na miña memoria para sempre. Hatuey era un cacique que se resistiu a aceptar a conversión ao catolicismo que Frei Bartolomé de las Casas lle esixía como parte da aceptación do poder imperial. Igrexa e imperio ían da man e a escusa da evanxelización de pobos pagáns estivo vixente durante os primeiros tempos da conquista. A pequena que eu era vía como moitas compañeiras de clase se xiraban cara a min e me acenaban con burla facéndome partícipe das tropelías que contaba o libro de Historia. Ao fin e o cabo, eu, a galega, era un deles… Maxinen o que era chegar a casa, amarrarse as pernas da nai, e preguntarlle entre choros se verdadeiramente nós eramos unas asasinas coma os que o libro describía.774481_4333886673282_984573242_o.jpg

Supoño que este dilema non se me presentou soamente a min, se ben, a miña familia e máis eu fomos daquelas últimas vagas que chegaron a Cuba a mediados dos anos 50. Nós fixémolo en outubro de 1956, exactamente o día 17, pois partimos do peirao de Vigo un 3 de outubro nun transatlántico que pouco despois acadou unha grande sona, o Santa María, paquebote portugués xemelgo doutro chamado Veracruz. O Santa María foi secuestrado polo comandante Galvao en 1961, co galego Xosé Velo como autor intelectual dunha fazaña que acadou grande resonancia internacional e supuxo o comezo da loita contra o colonialismo portugués en Angola (tamén participou  Xosé Fernández Vázquez –alias Jorge de Soutomaior).

Santa María era o nome da nave capitana da expedición colombina e tocou terra cubana tamén un mes de outubro, coma min, pero dez días despois (non imos discutir por tan pequena diferencia…). O certo é que fixemos a viaxe de ida para Cuba nun barco co mesmo nome da carabela que dirixiu a expedición que dirixira Cristóbal Colón, a quen acompañaban, casualmente, dous capitán galegos, de Baiona, os irmáns Pinzón que ían a fronte das outras dúas carabelas: La Pinta e La Niña.

Canda o secuestro do transatlántico que antes comentei, é dicir, en xaneiro de 1961, en Cuba estaba comezando un dos sucesos máis transcendentais da historia da humanidade no século XX. O presidente norteamericano Eisenhower, case no remate do seu mandato, planeaba unha invasión a Cuba que quería concretar antes do  18 de xaneiro daquel ano, data na que tomaría posesión da presidencia o seu sucesor John f. Kennedy, a fin de que se tivese de afrontar a feitos consumados. Xa nese mes de xaneiro Cuba e EEUU romperon relación diplomáticas e en abril do mesmo ano, consumouse a invasión que no resto do mundo se coñeceu polo nome do lugar onde desembarcaron os atacantes, Bahía de Cochinos, ainda que en Cuba quedou fixada na memoria colectiva polo nome do lugar onde se produciu a vitoria das tropas cubanas: Playa Girón.

0.jpg

A coincidencia de sucesos históricos tan relevantes e case simultáneos en Cuba e Galicia, ten unha correspondencia na miña familia, como xa pasara no caso da nosa chegada a illa, e moi probablemente, na de moitas outras. Velaquí, pois, como tamén en 1961, un galego de Pol, Lugo, estaba participando na defensa da Revolución cubana como miliciano. Chamábase Xesús Porteiro e quen lles fala lembra a ausencia do pai da casa familiar sen motivos que puidese comprender, a desesperación do resto da familia que non sabía que se enrolara no exército, o pánico que levaba a miña nai e a un sobriño que quedou con nós para coidarnos pero que tiña tanto medo que pasou dous días agochado baixo dunha cama… e participando dun feito histórico que puido mudar a historia de Cuba e, daquela, da Guerra Fría que marcou a segunda metade do pasado século.

45884_4333871912913_923719222_n.jpg

Prometo que todo o que conto aconteceu como o digo. E son só algunhas referencias das moitas coincidencias que fun anotando de peripecias que unían as historias das miñas dúas patrias, vividas en primeira persoa, ou rescatadas da memoria familiar desde moito antes. Coa novela publicada e comentada por lectores e crítica, escoitei unha tarde algo que non lembraba e me puxo pel de pita. Alguén describía a estrutura de Sándalo como a propia dunha técnica que se chama de “caixas chinesas” que funciona a modo de Matrioshka. Unha historia-caixa na que cabe outra máis, e dentro desta outra, e así sucesivamente, até compoñer unha Historia de historias. Se temos en conta que a miña caixa de Sándalo me fora regalada por quen eu chamo os meus tíos chineses, tres tendeiros que vivían en fronte da miña casa da Habana, e que ma regalaron pouco antes do noso regreso a Galicia coa encomenda de que cando a vise e a ulise, me lembrase deles e da Habana, comprenderán que outra vez a casualidade se me puxo por diante e me sentín coma a casca dunha noz levada polo azar dun río caudaloso e caprichoso.

Para rematar, velaquí outra, a máis recente, e para min moi impactante, que aconteceu, precisamente o 17 de outubro pasado, cando acudía a universidade da Habana para participar nunha mesa redonda con ocasión das actividades que desenvolvíamos para conmemorar o V centenario da cidade. Cando me decatei da coincidencia entre a data actual e a da miña chegada por primeira vez a Cuba, moitas décadas antes, sentín un calofrío que aínda me dura e que me motivou a facer esta intervención abusando dunha historia persoal que se nutre do que Alejo Carpentier definiu como real marabilloso. Ou sexa, esa realidade que cando a intentas explicar ou comprender che ofrece fíos máis propios de imaxinacións quenturentas ou recursos literarios tendentes a fantasía.

Coindicencias?. Por suposto, pero cheas de encanto e sorpresas: Serendipias e chiripas no máis amplo sentido da palabra.

71964670_10215640197265908_1571455042420998144_n.jpg