Una intriga vaticana

https://www.lavozdegalicia.es/noticia/opinion/2019/01/29/intriga-vaticana/0003_201901G29P14996.htm

La Voz de Galicia. Opinión. Habitación propia.

MARÍA XOSÉ PORTEIRO 

Sherlock Holmes y el padre Brown son fruto de uno de los mejores géneros literarios: la intriga. Uno, intelectual y excéntrico. Otro, versión anglosajona del Padre Llanos, defensor de quienes el Papa denomina excluidos, o descartados del sistema. Sir Alec Guinness hizo tal interpretación del sacerdote católico creado por Chesterton, que una leyenda urbana cuenta que yendo por la calle, aún vestido con sotana, resultaba tan creíble que un transeúnte le pidió confesión. El actor se lo tomó tan a pecho que se convirtió al catolicismo. Seguramente Jorge Bergoglio ha leído a Conan Doyle, a Chesterton y a los mejores autores de ensayo científico sobre el cambio climático, el feminismo o el marxismo. Su cultura es amplia y su mente abierta. Demasiado para defender el dogmatismo de una Iglesia que administra una religión que en su inicio no lo fue. Las creencias, a diferencia de las evidencias, no pueden ser un dogma. Si acaso, una elección personal.

Luis Alberto Romero, historiador, considera que para ser algo en Argentina es preciso hacer un máster en peronismo, que él homologa con una franquicia. Francisco I no reniega de su militancia ni de su ascendencia italiana y humilde. Cura de barrio y Obispo, responde a la idiosincrasia de sus compatriotas, descendientes de lugares tan diversos como Centro Europa, el Mediterráneo o el Medio Oriente.

Su papado sorprendió pese a haber sido fraguado en la Conferencia Episcopal Latinoamericana de 2007 en Aparecida, Brasil. Le tocaba al nuevo continente y la Curia Romana (ubi Pontifex ibi Roma) apostó por un gran comunicador y trabajador incansable. Desde 2014 ha escrito dos encíclicas y tres exhortaciones apostólicas. Al menos dos: Laudato si y Evangelii Gaudum, podrían incorporarse a cualquier programa político de izquierdas. La primera, radicalmente ecologista y anti capitalista; la segunda, crítica con el stablishment de la curia. Casi veinte documentos más entre Cartas y Constituciones, marcan una línea de pensamiento que está siendo ferozmente rechazada por los guardianes del templo, convertidos en mercaderes.

La conspiración de cardenales como Kaspe, Burke, Viganó, Tobin y Cupich -algunos, animados tuiteros-, es un clamor. Por mucho menos hubo un cisma hace 500 años que Francisco conmemoró, en 2017, con la efigie de Lutero en un sello del Vaticano; hasta entonces, las personas así distinguidas habían sido papas reinantes, beatos o santos… Más tarde, y curándose en salud, el hábil político que tiene dentro ha dispuesto una inusitada fórmula para regular la renuncia de los titulares de cargos de designación pontificia, en una carta apostólica, que llamó Motu Proprio y tiene como fin que cardenales y demás, puedan «aprender a despedirse». Piove finezza.

Gracias a Vox

https://www.lavozdegalicia.es/noticia/opinion/2019/01/11/gracias-vox/0003_201901G11P16992.htm

La Voz de Galicia. Opinión. María Xosé Porteiro
MARÍA XOSÉ PORTEIRO 

Da auga mansa, líbreme Deus, porque da brava líbrome eu… Eis a sabia recomendación que daba María, a miña avoa labrega e analfabeta, que nunca se desprazou nun radio de máis de dez quilómetros desde a súa casa, agochada no fondo dun val no que se inspirou o Creador para amoblar o Paraíso. Ela entenderíame cando digo que estou contenta co balbordo xerado polo machismo rampante de Vox porque descubrín que estou rodeada de homes feministas. E se ben hai algo de rexouba no fondo do comentario, tamén debo recoñecer que hai unha sincera satisfacción. Algo está a mudar mesmo en quen non sabe que estaba mudando.

Grazas, Vox, por cometer a imprudencia de poñer o foco do debate político onde as feministas levamos tempo dicindo que está: na violencia contra as mulleres. Neste tempo viñamos advertindo de que a reacción contra o noso empoderamento e capacidade de mobilización estaba ás portas. Sabíamos que semellante vindicación nunca sería un camiño de rosas, pero esta saída das covas onde se coce a indignación misóxina, en plan manada, ven poñer as cousas no seu sitio.

As guerras que non se declaran son máis difíciles de repeler e a da insania machista que emerxeu na política andaluza (na española está por ver), cando menos remexeu a axenda pública e, grazas a Vox, as caretas están indo ao seu lugar. Pero tamén moitísimas persoas que non se sentían concernidas polo cambio que o feminismo pretende, hoxe saen en tromba e convencidas de en que lado están.

A boa nova é comprobar que, deste lado, somos moito máis que Vox.

Queizán, amazona (Vivir a galope, EE. Xerais, 2018)

 

https://luzes.gal/2019/01/04/6479/opinion/maria-x-porteiro/queizan-amazona/?fbclid=IwAR2gam4YfbdI5atejBTaJNOWgLF2e3NIXXNEOhG9kud1JaS5rvS4p1DTuMs

Revista Luzes. Opinión. Quinto Elemento

Queizán, amazona

Veño de ler as memorias de María Xosé Queizán, Vivir a galope, que editou Xerais. Ao principio sentíame como unha voyeur. Ao remate, sinto que viaxei da súa man pola historia de Vigo, de Galicia, de Europa e do mundo mundial, e, tamén, como non, pola súa propia historia vital. A súa relación marital é unha parte pequena, en relación coa importancia que os díxome-díxome lle querían dar, procurando, máis unha vez, que a protagonista da súa propia vida e obra, non fose ela. Laméntoo por quen se podía sentir –prematuramente– afectado  por aquilo da fidelidade amistosa ou do lobbi masculino. Non vou dicir que é anecdótico, porque os divorcios non adoitan selo, mais aconsello non quedar aí.
Achego algúns comentarios máis sobre os varios relatos que transcorren en paralelo no decurso de más de 700 páxinas. A orde non indica prioridade, é aleatoria.
  • O propiamente biográfico, cronolóxico, con contextos moi acaídos e boa descripción das persoas e situacións que marcan as súas lembranzas.
  • O reflexivo, diría que case filosófico, que agroma inesperadamente en momentos que levan a autora a compartir emocións, descubertas, sabiduría, propias de quen mira cara atrás con curiosidade e capacidade de tirar conclusións intelixentes.
  • O histórico, onde aparece un Vigo, agochado para quen non vivimos aquí a posguerra, sorprendente e imprescindible. E tamén comparte a súa ollada sobre outros lugares da España ferida que puido coñecer desde que era ben cativa. Ou sobre a Galicia da que nunca quixo fuxir, que queda retratada sen filtros.
  • O cosmopolita, co paso avant-garde da autora polos lugares onde se marcaba estilo e cambio de era, cando as mulleres daquí non adoitaban sair ao extranxeiro.
  • O libro de viaxes, onde podemos colocarnos na súa pel e ir descubrindo lugares insólitos, porque o seu pasaporte merecería unha performance ou unha tese doutoral.
  • O amor e a sexualidade, como achádegos e como camiño para a comprensión da propia vida e do mundo.
  • O político, onde o feminismo se amosa tal e como é: unha toma de posición revolucionaria. O novo humanismo.
  • O literario no que unha escritora de raza ocupa o lugar que lle corresponde, e denuncia a inxustiza e a cegueira con que varias xeracións de «colegas» quixeron apagar calquera foco que puidese alumear a súa obra. Disfruta e recrea, tamén, os por ques das novelas e ensaios que marcan a súa carreira.
  • O cultural, en sentido amplo, onde tivo a ver con todas as actividades que marcaron fitos no avanzo socializador e mobilizador da acción cultural.
Esta obra ben merece ser traducida e exportada. Espero que Xerais así o vexa e o procure. E reclamo a Real Academia Galega, que, dunha vez, convide a María Xosé Queizán a ocupar unha cadeira para a que atesoura méritos que darían para dez ou doce. Non sei se para sentar nela ou para rexeitala, iso é o de menos. O importante é rachar coa estupidez de querer tapar o sol cun dedo. Polo ben da Academia o digo. A ela, a vida xa lle puxo as maiores medallas.
Parabéns para a autora e para a editorial. Nas posteriores edicións seguramente serán corrixidos mínimos erros temporais ou referencias sen importancia que terei moito gusto en compartir coa autora.