Galiza(s)

HAI DÚAS GALICIAS QUE PRECISAN CONEXIÓN

Centros Galegos, a Patria simbólica.

Montevideo, La Habana e Buenos Aires son as capitais nas que Galicia tivo os mellores Centros Galegos na historia da nosa Diáspora. Ambos os tres edificios que albergaron entidades co mesmo nome e espíritu: Centro Galego de…, foron considerados dos mellores da súa época, nomeadamente o de Cuba que é, arquitectonicamente, o máis notable. Foi tamén o primeiro dos que perdeu a nosa colectividade por serlle expropiado polo goberno revolucionario en 1961, sen que se dese calquera clase de reclamo -nin daquela, nin despois- polo patrimonio perdido para Galicia. O de Buenos Aires está a piques de ser vendido para resolver a débeda millonaria que a entidade ten co fisco arxentino e o de Montevideo segue funcionando sen demasiados atrancos.

É ben certo que o caso arxentino ten a engádega da existencia dun Hospital que foi dos mellores do país ata cair nunha ruina case absoluta, tamén pola propia lexislación arxentina e o seu sistema mutualista diferente do español e co que tivo de convivir. Xa se verá que acontece, tanto co edificio, ubicado nun lugar céntrico e revalorizado urbanísticamente, coma coas súas impresionantes biblioteca, pinacoteca, teatro e hospital. Estáse debatendo a fórmula para resolver a débeda en negociacións entre o goberno arxentino e a sociedade que aínda conta con máis de 4.000 membros. O Consello da Cultura e varios intelectuais do país teñen reclamado que se protexa a herdanza que xeracións de emigrantes deixaron para as vindeiras e que agora poden pasar a ser obxecto de especulación por intereses moi diferentes ao estrictamente cultural e identitario. Pero iso será obxecto doutra análise posterior cando os feitos desvelen a verdadeira situación e se podan considerar as súas causas e valorar as solucións procuradas, se as houber.

Sirva o caso do Centro Galego de Buenos Aires como ponto de partida para unha reflexión sobre a patria simbólica que a Diáspora construíu alá onde foi. Un dos laios máis frecuentes entre quen adoecen pola posible venda a unha Fundación arxentina, é que alí morreron os seus devanceiros, ou que alí naceron eles, coma se fose unha traslación da terra galega orixinaria a dez mil quilómetros, mar por medio. Ese sentimento de pertenza vai más alá de ter un lugar determinado para recibir asistencia médica, ou para celebrar o día do apóstolo; transmítese de xeración en xeración, pero non tivo a valoración sociolóxica, política ou económica que debera por parte da Galicia territorial, onde a emigración deixou de ser algo de que ocuparse por parte da maioría da poboación que a víu nunha excusa política para procurar apoios electorais máis que como algo co que establecer un auténtico vínculo afectivo e recíproco.

Estamos nuns intres en que se vai poñer a proba a saúde da relación entre estas dúas Galicias polo propósito da Xunta de que se veñan para aquí persoas xóvenes, nadas na emigración, din que para que manteñan o contacto coa terra orixinaria, pero máis ben semella que pola necesidade de frear o alarmante e imparable desgaste demográfico.

Galicia territorial, a Patria real.

O Instituto Galego de Estatística asegura que nos seguintes quince anos teremos un cuarto de millón de habitantes menos: o dez por cento da poboación actual. Somos unha das rexións europeas con maiores niveis de envellecemento e peores taxas de natalidade e mortalidade. Se a eses 245.000 habitantes se suman os 132.000 que xa se perderon nos quince anos anteriores, chegaremos a 2031 con medio millón de habitantes menos que no comezo deste século cun ritmo de perda media de 35 por día.


É o chamado inverno demográfico galego no que inflúe a reducción nun 50% da taxa de fecundidade respecto a 1975; que hoxe, un de cada catro galegos teña máis de 65 anos; que só o 15% teñan menos de 20, e que a idade media dos residentes nas dúas terceiras partes do país supera os 50. Isto conleva un elevado gasto en pensións (temos as máis baixas) onde son pensionistas o 35,3% da poboación. Sumado ao paro sistémico e a caída das cotizacións, o déficit público xa sobrepasa os 400 millóns de euros ao mes. 

Esta fotografía da situación invírtese no exterior onde os nacementos en 2016 aumentaron en máis de oito mil persoas. Non se poden computar como emigrantes porque naceron fóra e foron inscritos no Padrón de residentes no estranxeiro como permite a Lei de Memoria Histórica. Nese ano eran máis os nados na diáspora: 358.374, ca os nados en Galiza: 153.456. 

A Xunta ven de presentar a Estratexia Retorna 2020, dirixida aos galegos menores de 45 años que viven no extranxeiro, con iniciativas sociais, informativas, educativas e -aseguran- laborais e de emprendemento, para animalos a instalarse en Galicia. Do total de galegos residentes fora, 7 de cada 10 xa naceron na diáspora, e a Xunta defende esta estratexia “para reforzar os vínculos coa terra dos seus devanceiros” como un obxectivo fundamental da súa política, pero non fai nada para conservar os que se crearon nos países de acollida, como o caso de Buenos Aires deixa ás claras.

Estratexia para a conexión

Apréciase a existencia disociada entre dúas Galicias, cada vez máis alonxadas. Esta proposta da Xunta constrúese en base a unha media verdade porque de novo Galicia -parafraseando a Rosalía- sen homes -nen mulleres- queda, que a poidan traballar, e é ante esa evidencia que se poñen os ollos nas vizosas novas xeracións arxentinas, uruguaias, suizas ou británicas, con argumentos emocionais e expectativas difíciles de cumprir para motivar un retorno. Os antecedentes non traen boas lembranzas. Cando a crise arxentina do corralito, ou cando Uruguay pasou por dificultades maiores, milleiros de galegos con dobre nacionalidade, ou en condición de tela, non atoparon facilidades para vir á terra dos seus ancestros. Agora pode ser tarde, sobre de todo, porque a información flúe e coñécense ben o desemprego e o desmantelamento do estado do benestar nesta beira do Atlántico. Doutra banda, na proposta de retorno utilizada pola Xunta, confírmase a confusión con que se aborda a cuestión: só retorna quen antes marchou… 

Esta medida “in extremis” revela a falla de comprensión coa que desde aquí se pensa nos de alá. Moitas veces, mera carne de canón electoral. Outras, anécdotas para ilustrar algunha crónica xornalística. Poucas, para facer un auténtico esforzo e debuxar o mapa do talento galego producido pola binacionalidade e as vantaxes da dupla oportunidade de pertencer a dúas culturas e poder desenvolverse en calquera delas. Porque o que non se parece disposto a corrixir é a outra realidade do éxodo constante e crecente de mocidade migrante nunha nova diáspora económica que expulsa masivamente a rapaces formados nas universidades galegas, con boa preparación e coñecemento de idiomas, que non dubidaron en procurar traballo onde fose. 

Somos un pobo dado ao esquecemento por moita saudade que levemoso nos xens. Só así se entende o desleixo con que tratamos a tanto talento cultivado no exterior, e que sigamos a consentir esta nova perda de cerebros e brazos dispoñibles para construir un futuro no que Galicia deixe de expulsar e perder poboación, por activa ou por pasiva.

Vaian dous exemplos, un histórico, outro actual. O único Premio Nobel da Paz español, é un galego nado en Buenos Aires en 1931, de pai cambadés, con doble nacionalidade, que non aparece nas listas oficiais. En Alfredo Pérez Esquivel personifícase até que punto se omite ao noso mellor patrimonio humán. Ou recentemente, a científica Sonia Villapol que con 41 anos leva tres como profesora na universidade de Georgetown, tras colaborar co Instituto Nacional da Saúde e co Centro de Neurociencias e Medicina Resenerativa dos EEUU; antes foi investigadora no Centre National de la Recherche Scintifique (CNRS) na Universidad Pierre et Marie Curie e n INSERM, en París. Licenciada en Bioloxía Molecular e Biotecnoloxía, cum laude na súa tese sobre os mecanismos da morte celular no cerebro, é un dos nosos moitos talentos fuxidos para quen non hai estratexias de retorno.

Bótanse as nasas nas augas do que antes se chamaba, sen eufemismos, emigración, porque a situación é desesperada e a Xunta non sabe como frear o declive demográfico que ven dado, entre outras razóns, polas escasas expectativas para permanecer aquí e afrontar a aventura de construir unha vida profesional e familiar.

Nun recente Manifesto Galego pola Ciencia, unha vintena de investigadores denuncian a situación que os levou ata centros extranxeiros de primeiro nivel, lonxe da terra na que estudaron e para a que quererían traballar, porque “é imposible desligar o desenvolvemento socioeconómico e cultural dun país, dos seus avances en ciencia e tecnoloxía. Necesítase unha estratexia a longo prazo para crear un sistema científico sólido e para xerar riqueza e benestar económico e social”

Así se construiría a patria real. A imaxinada está máis perto da antiga diáspora na que se xustifica a Estratexia Retorna 2020, pero ambas as dúas precisan ser contempladas. Haberá que aproveitar o mellor de cada caso co obxectivo de que non haxa motivos para fuxir e que segan a existir razóns para recuperar as raíces do pasado.

María Xosé Porteiro. Xornalista. 

Delegada da Xunta no exterior (2007/2009)

Vigo. 29/04/2018

La estrategia del miedo

https://tribunafeminista.elplural.com/2018/04/la-estrategia-del-miedo/

Política, escritora y periodista.

29/04/18

Me tropecé con el recorte de estas palabras de Eduardo Galegano, pululando por Internet: Pero ninguno, niguno, ni el más macho de los supermachos tiene la valentía de confesar “la maté por miedo” porque al fin y al cabo, el miedo de la mujer a la violencia del hombre es el espejo del miedo del hombre a la mujer sin miedo.

Y no pude resistir el deseo de volver al origen de esta reflexión tan clara y aguda a la vez. Me fui a su relato La cultura del terror, de El libro de los abrazos*: “La extorsión, el insulto, la amenaza, el coscorrón, la bofetada, la paliza, el azote, el cuarto oscuro, la ducha helada, el ayuno obligatorio, la comida obligatoria, la prohibición de salir, la prohibición de decir lo que se piensa, la prohibición de hacer lo que se siente y la humillación pública Son algunos de los métodos de penitencia y tortura tradicionales en la vida de familia, para castigo de la desobediencia y escarmiento de la libertad, la tradición familiar perpetúa una cultura del terror que humilla a la mujer, enseña a los hijos a mentir y contagia la peste del miedo. -Los derechos humanos tendrían que empezar por casa- me comenta, en Chile Andrés Domínguez…”

Se queda una exhausta ante esta descripción tan clara de la realidad, donde se manifiesta hasta qué punto está normalizada la tortura como una forma de relación entre los sexos donde el dominador, el poderoso, es siempre el masculino. Y donde las formas de martirio son idénticas a cualquier otra táctica represiva de las que usan los poderes públicos para castigar a los criminales, a los marginales, a los que están fuera del sistema.

Si hacemos una interpretación completa, concluiremos que ésa es la consideración que las mujeres tenemos en la práctica totalidad de las diferentes sociedades que se dan en el mundo: en el ámbito de las relaciones personales, estamos fuera del sistema. Somos perseguibles de oficio, castigables sin necesidad de juicio ni defensa previos, porque sí, porque así se ha establecido y así está permitido en lo más profundo de los circuitos neuronales de quienes se sienten nacidos para poseer y disponer de vidas ajenas.

Ya se sabe que las violaciones en grupo son frecuentes en las trastiendas de las guerras que hacen los ejércitos. Como la esclavitud sexual, el rapto de mujeres y las peores torturas que se puedan imaginar… Pero en la sociedad civil y presuntamente civilizada, estos comportamientos han estado vinculados a mentes psicóticas y a comportamientos inadmisibles, sin que este calificativo tenga la menor intención moralizante. Es evidente también que la escenografía, los argumentos, las imágenes y toda la basura que el porno violento ofrece, son una fuente de inspiración para la hombría mal entendida de quienes viven el sexo con egocentrismo y desquiciamiento.

Las violaciones múltiples, en pandilla, son una manifestación notable de esta convicción de que tienen la impunidad que otorga el poder. Pero, cada vez más, se sienten amenazados por los avances que las mujeres vamos obteniendo en nuestra consideración social. Es en lo privado donde se sienten todopoderosos y lo que ya no puede hacer uno solo con su pareja, porque puede dar lugar a denuncia de malos tratos y está penalizado, lo hacen en grupo, con una desconocida y como parte de una fiesta.

Probablemente, en ello confluyan algunas razones más.

Una, la demostración del poder de varios machos enajenados que utilizan sus miembros como armas de guerra contra la toma del cuerpo femenino y de su voluntad, a modo de invasión del territorio que se hace como demostración ejemplarizante ante el otro -la otra- de capacidad ofensiva y de fuerza.

Otra, la pulsión exhibicionista-voyeurista de gozar con la contemplación del placer de sus iguales; de verse en su espejo; de dar rienda suelta a un placer más homo que hetero -sin que eso conlleve ningún desdoro, sólo una evidencia-, y de disfrutar de un trofeo de guerra compartido que se divulga, mediante imágenes incontestables en las redes, como se podrían enseñar las medallas al valor obtenidas en alguna hazaña bélica.

Otra más, la venganza colectiva contra alguien que simboliza a quien siempre había estado ahí para ser dominada, esclavizada, sometida, colonizada, y ahora se permite tener vida propia, ser autónoma, disfrutar del sexo sola, con hombres, con mujeres o con su mera imaginación, pero libremente. Ocasionan un castigo ejemplar -aunque no sea premeditado- con el que reivindican el honor del poderoso desalojado de su tierra conquistada.

Las palabras no suelen ser inocentes; por ello es posible, en este estado de cosas, que el discurso a favor de la liberación de la mujeres connote muchas más cosas que su equiparación social y legal, y se acerque, expresamente o no, a la búsqueda de la independencia que siempre se ha hecho con sangre, sudor y lágrimas. De ahí la escenificación del poderío y de sus consecuencias.

Como para no tener miedo. Como para no tener la tentación de decirle a las más jóvenes: tened cuidado, no habléis con desconocidos, no aceptéis una copa de nadie, no os sintáis iguales, libres, autónomas, dueñas de vosotras mismas…

Es la estrategia del miedo. Algo que te va matando por dentro y te inhabilita por fuera.

Y esa estrategia tal vez tenga éxito de una en una pero la novedad es que en estos momentos, somos legión las que no nos vamos a callar. Cada fechoría, será contada y replicada cientos de veces; denunciada y perseguida otras tantas. La unidad en esta ocasión es imprescindible y estamos en estado de alerta máxima. No lo perdamos de vista. No vamos a consentir que, como recordaba Galeano, también se nos quiera matar por miedo. A los criminales hay que devolverles el miedo en su propio espejo.

*1989. Editorial Siglo XXI

 

Galiza(s)

HAI DÚAS GALICIAS QUE PRECISAN CONEXIÓN

Centros Galegos, a Patria simbólica.

Montevideo, La Habana e Buenos Aires son as capitais nas que Galicia tivo os mellores Centros Galegos na historia da nosa Diáspora. Ambos os tres edificios que albergaron entidades co mesmo nome e espíritu: Centro Galego de…, foron considerados dos mellores da súa época, nomeadamente o de Cuba que é, arquitectonicamente, o máis notable. Foi tamén o primeiro dos que perdeu a nosa colectividade por serlle expropiado polo goberno revolucionario en 1961, sen que se dese calquera clase de reclamo -nin daquela, nin despois- polo patrimonio perdido para Galicia. O de Buenos Aires está a piques de ser vendido para resolver a débeda millonaria que a entidade ten co fisco arxentino e o de Montevideo segue funcionando sen demasiados atrancos.

É ben certo que o caso arxentino ten a engádega da existencia dun Hospital que foi dos mellores do país ata cair nunha ruina case absoluta, tamén pola propia lexislación arxentina e o seu sistema mutualista diferente do español e co que tivo de convivir. Xa se verá que acontece, tanto co edificio, ubicado nun lugar céntrico e revalorizado urbanísticamente, coma coas súas impresionantes biblioteca, pinacoteca, teatro e hospital. Estáse debatendo a fórmula para resolver a débeda en negociacións entre o goberno arxentino e a sociedade que aínda conta con máis de 4.000 membros. O Consello da Cultura e varios intelectuais do país teñen reclamado que se protexa a herdanza que xeracións de emigrantes deixaron para as vindeiras e que agora poden pasar a ser obxecto de especulación por intereses moi diferentes ao estrictamente cultural e identitario. Pero iso será obxecto doutra análise posterior cando os feitos desvelen a verdadeira situación e se podan considerar as súas causas e valorar as solucións procuradas, se as houber.

Sirva o caso do Centro Galego de Buenos Aires como ponto de partida para unha reflexión sobre a patria simbólica que a Diáspora construíu alá onde foi. Un dos laios máis frecuentes entre quen adoecen pola posible venda a unha Fundación arxentina, é que alí morreron os seus devanceiros, ou que alí naceron eles, coma se fose unha traslación da terra galega orixinaria a dez mil quilómetros, mar por medio. Ese sentimento de pertenza vai más alá de ter un lugar determinado para recibir asistencia médica, ou para celebrar o día do apóstolo; transmítese de xeración en xeración, pero non tivo a valoración sociolóxica, política ou económica que debera por parte da Galicia territorial, onde a emigración deixou de ser algo de que ocuparse por parte da maioría da poboación que a víu nunha excusa política para procurar apoios electorais máis que como algo co que establecer un auténtico vínculo afectivo e recíproco.

Estamos nuns intres en que se vai poñer a proba a saúde da relación entre estas dúas Galicias polo propósito da Xunta de que se veñan para aquí persoas xóvenes, nadas na emigración, din que para que manteñan o contacto coa terra orixinaria, pero máis ben semella que pola necesidade de frear o alarmante e imparable desgaste demográfico.

Galicia territorial, a Patria real.

O Instituto Galego de Estatística asegura que nos seguintes quince anos teremos un cuarto de millón de habitantes menos: o dez por cento da poboación actual. Somos unha das rexións europeas con maiores niveis de envellecemento e peores taxas de natalidade e mortalidade. Se a eses 245.000 habitantes se suman os 132.000 que xa se perderon nos quince anos anteriores, chegaremos a 2031 con medio millón de habitantes menos que no comezo deste século cun ritmo de perda media de 35 por día.


É o chamado inverno demográfico galego no que inflúe a reducción nun 50% da taxa de fecundidade respecto a 1975; que hoxe, un de cada catro galegos teña máis de 65 anos; que só o 15% teñan menos de 20, e que a idade media dos residentes nas dúas terceiras partes do país supera os 50. Isto conleva un elevado gasto en pensións (temos as máis baixas) onde son pensionistas o 35,3% da poboación. Sumado ao paro sistémico e a caída das cotizacións, o déficit público xa sobrepasa os 400 millóns de euros ao mes. 

Esta fotografía da situación invírtese no exterior onde os nacementos en 2016 aumentaron en máis de oito mil persoas. Non se poden computar como emigrantes porque naceron fóra e foron inscritos no Padrón de residentes no estranxeiro como permite a Lei de Memoria Histórica. Nese ano eran máis os nados na diáspora: 358.374, ca os nados en Galiza: 153.456. 

A Xunta ven de presentar a Estratexia Retorna 2020, dirixida aos galegos menores de 45 años que viven no extranxeiro, con iniciativas sociais, informativas, educativas e -aseguran- laborais e de emprendemento, para animalos a instalarse en Galicia. Do total de galegos residentes fora, 7 de cada 10 xa naceron na diáspora, e a Xunta defende esta estratexia “para reforzar os vínculos coa terra dos seus devanceiros” como un obxectivo fundamental da súa política, pero non fai nada para conservar os que se crearon nos países de acollida, como o caso de Buenos Aires deixa ás claras.

Estratexia para a conexión

Apréciase a existencia disociada entre dúas Galicias, cada vez máis alonxadas. Esta proposta da Xunta constrúese en base a unha media verdade porque de novo Galicia -parafraseando a Rosalía- sen homes -nen mulleres- queda, que a poidan traballar, e é ante esa evidencia que se poñen os ollos nas vizosas novas xeracións arxentinas, uruguaias, suizas ou británicas, con argumentos emocionais e expectativas difíciles de cumprir para motivar un retorno. Os antecedentes non traen boas lembranzas. Cando a crise arxentina do corralito, ou cando Uruguay pasou por dificultades maiores, milleiros de galegos con dobre nacionalidade, ou en condición de tela, non atoparon facilidades para vir á terra dos seus ancestros. Agora pode ser tarde, sobre de todo, porque a información flúe e coñécense ben o desemprego e o desmantelamento do estado do benestar nesta beira do Atlántico. Doutra banda, na proposta de retorno utilizada pola Xunta, confírmase a confusión con que se aborda a cuestión: só retorna quen antes marchou… 

Esta medida “in extremis” revela a falla de comprensión coa que desde aquí se pensa nos de alá. Moitas veces, mera carne de canón electoral. Outras, anécdotas para ilustrar algunha crónica xornalística. Poucas, para facer un auténtico esforzo e debuxar o mapa do talento galego producido pola binacionalidade e as vantaxes da dupla oportunidade de pertencer a dúas culturas e poder desenvolverse en calquera delas. Porque o que non se parece disposto a corrixir é a outra realidade do éxodo constante e crecente de mocidade migrante nunha nova diáspora económica que expulsa masivamente a rapaces formados nas universidades galegas, con boa preparación e coñecemento de idiomas, que non dubidaron en procurar traballo onde fose. 

Somos un pobo dado ao esquecemento por moita saudade que levemoso nos xens. Só así se entende o desleixo con que tratamos a tanto talento cultivado no exterior, e que sigamos a consentir esta nova perda de cerebros e brazos dispoñibles para construir un futuro no que Galicia deixe de expulsar e perder poboación, por activa ou por pasiva.

Vaian dous exemplos, un histórico, outro actual. O único Premio Nobel da Paz español, é un galego nado en Buenos Aires en 1931, de pai cambadés, con doble nacionalidade, que non aparece nas listas oficiais. En Alfredo Pérez Esquivel personifícase até que punto se omite ao noso mellor patrimonio humán. Ou recentemente, a científica Sonia Villapol que con 41 anos leva tres como profesora na universidade de Georgetown, tras colaborar co Instituto Nacional da Saúde e co Centro de Neurociencias e Medicina Resenerativa dos EEUU; antes foi investigadora no Centre National de la Recherche Scintifique (CNRS) na Universidad Pierre et Marie Curie e n INSERM, en París. Licenciada en Bioloxía Molecular e Biotecnoloxía, cum laude na súa tese sobre os mecanismos da morte celular no cerebro, é un dos nosos moitos talentos fuxidos para quen non hai estratexias de retorno.

Bótanse as nasas nas augas do que antes se chamaba, sen eufemismos, emigración, porque a situación é desesperada e a Xunta non sabe como frear o declive demográfico que ven dado, entre outras razóns, polas escasas expectativas para permanecer aquí e afrontar a aventura de construir unha vida profesional e familiar.

Nun recente Manifesto Galego pola Ciencia, unha vintena de investigadores denuncian a situación que os levou ata centros extranxeiros de primeiro nivel, lonxe da terra na que estudaron e para a que quererían traballar, porque “é imposible desligar o desenvolvemento socioeconómico e cultural dun país, dos seus avances en ciencia e tecnoloxía. Necesítase unha estratexia a longo prazo para crear un sistema científico sólido e para xerar riqueza e benestar económico e social”

Así se construiría a patria real. A imaxinada está máis perto da antiga diáspora na que se xustifica a Estratexia Retorna 2020, pero ambas as dúas precisan ser contempladas. Haberá que aproveitar o mellor de cada caso co obxectivo de que non haxa motivos para fuxir e que segan a existir razóns para recuperar as raíces do pasado.

María Xosé Porteiro. Xornalista. 

Delegada da Xunta no exterior (2007/2009)

Vigo. 29/04/2018

Han juzgado a la víctima en vez de a La Manada

http://www.antena3.com/programas/espejo-publico/noticias/implican-al-menos-a-uno-de-los-jovenes-acusados-de-una-violacion-en-sanfermines-con-otra-agresion-sexual_20161110582463200cf2d6cc9cd66d5c.html

La Voz de Galicia. Opinión. Habitación propia

https://www.lavozdegalicia.es/noticia/opinion/2018/04/27/juzgado-victima/0003_201804G27P2997.htm

María Xosé Porteiro.  27/04/2018 08:03 H

Considerar abuso sexual a la faena de cinco machotes hacia una muchacha de 18 años, penetrada, inmovilizada, sin poderse defender o huir, en un exiguo espacio sin capacidad de maniobra, además grabada y difundida, es para escandalizar y preocupar. En ningún momento del vídeo que -dicen- tampoco violó su intimidad, se confirma el consentimiento; si acaso, la aceptación ante un hecho irreversible. Pero como ni se rompió muñecas o tobillos a base de puñetazos o patadas, ni se tomó tiempo en planificar una huida, ni encontró un momento de distracción en cinco agresores decididos a satisfacerse, ella sola se lo buscó. No voy a poner calificativos a la Justicia, pero no tenemos motivos para la tranquilidad. La moraleja es que cuando la víctima eligió la vida antes que la honra es porque no le molestaba tanto y que habría salido ganando si no hubiera denunciado. Visto lo visto, no debería sorprendernos que el que interponga recurso contra esta dura sentencia, sea el abogado de la manada.

Si yo fuera padre, no creo que estos chicos «que ligan tanto», según argumentaba en su defensa como para no necesitar violar, pero que están incursos en otra denuncia por un suceso parecido, sean el ejemplo que desearía para mis hijos, ni esta sería el tipo de relación que querría para mis hijas. Por lo de pronto, no sobra recordar que cada vez hay más casos de hombres que violan o abusan de otros, cuanto más jóvenes mejor, que no se denuncian por miedo o por vergüenza.

Quién sabe si el magistrado que hizo un voto particular por considerar que estos hechos violentos merecían la total absolución, llegará algún día a conocer de cerca de qué estamos hablando quienes no queremos que nuestras hijas, nietas, amigas o desconocidas vuelvan a sentir el miedo a los hombres que otrora inculcaban madres y abuelas.

Han juzgado a la víctima

https://www.lavozdegalicia.es/noticia/opinion/2018/04/27/juzgado-victima/0003_201804G27P2997.htm

MARÍA XOSÉ PORTEIRO 

Considerar abuso sexual a la faena de cinco machotes hacia una muchacha de 18 años, penetrada, inmovilizada, sin poderse defender o huir, en un exiguo espacio sin capacidad de maniobra, además grabada y difundida, es para escandalizar y preocupar. En ningún momento del vídeo que -dicen- tampoco violó su intimidad, se confirma el consentimiento; si acaso, la aceptación ante un hecho irreversible. Pero como ni se rompió muñecas o tobillos a base de puñetazos o patadas, ni se tomó tiempo en planificar una huida, ni encontró un momento de distracción en cinco agresores decididos a satisfacerse, ella sola se lo buscó. No voy a poner calificativos a la Justicia, pero no tenemos motivos para la tranquilidad. La moraleja es que cuando la víctima eligió la vida antes que la honra es porque no le molestaba tanto y que habría salido ganando si no hubiera denunciado. Visto lo visto, no debería sorprendernos que el que interponga recurso contra esta dura sentencia, sea el abogado de la manada.

Si yo fuera padre, no creo que estos chicos «que ligan tanto», según argumentaba en su defensa como para no necesitar violar, pero que están incursos en otra denuncia por un suceso parecido, sean el ejemplo que desearía para mis hijos, ni esta sería el tipo de relación que querría para mis hijas. Por lo de pronto, no sobra recordar que cada vez hay más casos de hombres que violan o abusan de otros, cuanto más jóvenes mejor, que no se denuncian por miedo o por vergüenza.

Quién sabe si el magistrado que hizo un voto particular por considerar que estos hechos violentos merecían la total absolución, llegará algún día a conocer de cerca de qué estamos hablando quienes no queremos que nuestras hijas, nietas, amigas o desconocidas vuelvan a sentir el miedo a los hombres que otrora inculcaban madres y abuelas.

Outros catro anos no Plenario do Consello da Cultura

http://consellodacultura.gal/noticia.php?id=5464&tipo=noticia

28/04/2018

Santiago de Compostela

Hoxe foi día de cambios no Plenario do Consello da Cultura -terceira institución máis importante de Galicia, tal e como se recolle no Estatuto-. Eu xa era membro desde xuño de 2014, máis tiveron a ben considerar a miña permanencia na quenda de persoeirxs para un novo cuatrienio.
 
Igual aconteceu coa profesora Dolores Vilavedra -a quen desde aquí envío unha aperta grande- e, por primeira vez entrou outra grande amiga, Carme Adán, que xa colaboraba conmigo como membro da Comisión de Igualdade (http://www.galiciaconfidencial.com/noticia/72729-mulleres-van-ganando-espazo-consello-cultura-galega)
 
Tamén pasaron a formar parte do plenario, Elena Vázquez Cendón, Xosé Ramón Pousa e Xosé Manoel Núñez Seixas (http://consellodacultura.gal/noticia.php?id=5464&tipo=noticia)
A todas estas valiosas persoas, doulles as boasvindas e confío en que se dea a ocasión de facermos cousas interesantes e proveitosas.
 
Desde xullo de 2016 estou á fronte da Comisión de Igualdade e aporto este video do primeiro acto que desenvolvín nesta función, cando fixemos unha xornada adicada a Kathleen March. É na súa inauguración, acompañada/acompañando ao presidente, Ramón Villares.
 
Aquí me tendes para o que poda ser útil.
 

Que usted lo mate bien

https://www.lavozdegalicia.es/noticia/opinion/2018/04/23/mate-bien/0003_201804G23P13994.htm#

La Voz de Galicia. Opinión. Habitación propia

MARÍA XOSÉ PORTEIRO 

Nada de lo que ocurre hoy en la política española se corresponde con los manuales del buen gobierno ni con los de la eficaz y leal oposición. En cualquier país de nuestro entorno, el caso Cifuentes habría sido resuelto con dolor, pero con decisiones. La conspiración Bescansa/Errejón habría sido un escándalo mayúsculo. La portavoz socialista de igualdad no habría caído en el ostracismo pese a su excelente trabajo contra la violencia de género. Una ETA muerta hace años no ocuparía espacio mediático ni pasaría sin pena ni gloria que la Iglesia vasca reaparezca para reconocerle su antigua adhesión, pese al mandato bíblico del «no matarás».

Y posiblemente Ciudadanos estaría teniendo más dificultades para convertirse en el posible repuesto que necesita la derecha, incluso sin tener apenas implantación fuera de Madrid y Cataluña. ¿Por qué se mantiene incólume el Gobierno pese a la reiterada visita de destacados dirigentes del partido popular a los juzgados por situaciones que harían tambalear al de Merkel o al de Macron? ¿Por qué a nadie le importa que la agenda internacional se reduzca a un encuentro bilateral en Argentina -a donde va Rajoy por primera vez tras siete años como presidente-, sin mayores resoluciones que la coincidencia con Macri en su repulsa a los bolivarianos? ¿Por qué el ministro de Hacienda desdice al de Justicia -y al juez que investiga el procés– sin dimitir ninguno? ¿Por qué la secretaria general del partido en el Gobierno se empecina en apoyar in articulo mortis a la presidenta madrileña?

Pues porque haga lo que haga, no pasará nada. Pocas veces la acción de un gobierno ha sido tan irrelevante, comandado por una suerte de piloto automático cuya única hoja de ruta es tirar como sea, siguiendo la máxima de que no hay problema mejor resuelto que el que se pudre en un cajón. Y por la ayuda inestimable de los partidos de una oposición ausente del escenario real, enfrascados en disputas internas, con el tiempo jugando a la contra de la construcción de una alternativa. El PP lo sabe, como sabe que dejando a sus enemigos políticos perseverar en el error, gana el gobierno, así que por qué preocuparse por el improbable triunfo de una moción de censura en Madrid; ni porque cuatro meses después de las elecciones, Cataluña siga con la Generalitat intervenida; ni porque Cifuentes tenga un brote repentino de memoria y se acuerde ahora de las corrupciones de Aguirre.

En este escenario, Rajoy se parece cada día más a Gila acordando la intendencia de una contienda que a nadie parece interesar: «Oiga ¿es el enemigo? ¿podría parar la guerra una hora o así? es que se nos haatrancao el cañón. El sargento, que ha metido la cabeza dentro para pasar revista y no la puede sacar (…) ¿Entonces quedamos así? pues hasta el domingo ¡que usted lo mate bien!».